Z ostatniej chwili:
 

Futbolowe reformy w dobie kryzysu

Opublikowano dnia: 2 lis 2012 | Komentarze: 0

Football w latach kryzysu 1905 – 1906
Reformy prowadzące do ery „nowożytnej” gry

 Prezydent Theodore Roosevelt był zwolennikiem sportu (w tym football'u) i wychowania fizycznego na każdym szczeblu nauki, ale po tym jak w październiku 1905 zobaczył fotografię zmasakrowanego i krwawiącego zawodnika, zdał sobie sprawę z tego, że gra potrzebuje głębokich reform, które wyczyszczą ją z brutalnej i nieczystej gry, gdyż w innym razie sport doprowadzi do własnego samozniszczenia. Zwołał posiedzenie z przedstawicieli Harvard'u, Yale i Princeton i zagroził, że jeżeli uczelnie te nie użyją swoich wpływów w celu reform, to gra zostanie wkrótce zakazana. Futbolowe władze zostały zalane petycjami nawołującymi do wprowadzenia zmian. Nagonka trwała, a podsyciło ją wyjawienie przez Alonso Stagg'a, podsumowującego sezon 1905 r. stwierdzenie, że 18 zawodników zginęło a 154 zostało kontuzjowanych.

Charles Eliot stwierdził, że oprócz kontuzji i śmierci zawodników równie ważna jest brutalność i oszustwa, które gra propaguje.

Futbol nie wszędzie ukazywał cechy i powodował tragedię, o których mówił Eliot. Najbardziej drastyczne były mecze na wschodnim wybrzeżu. Mecze rozgrywane w „Big Nine” (później Big Ten) nawet te o mistrzostwo pomiędzy Chicago i Michigan, były dramatyczniejsze, ale wolne od oszustw i kontuzji.

Nad zmianami i reformami debatowano na dwóch oddzielnych spotkaniach (ICAA – Inter Collegiate Athletic Association i FRC – Football Rules Committee, pełna nazwa to National Intercolegiate Football Rules Committee) w Nowym Jorku. Udało się doprowadzić do połączenia sił w celu rozwiązania kwestii reform, zdarzenia te miały miejsce na przełomie 8-15 stycznia 1906 r.

Podobną konferencję zwołano na środkowym zachodzie, gdzie poruszono temat ilości treningów, ceny biletów, długości sezonu, doboru zawodników. Friderick Jackson Turner, który uważał, że futbol na środkowym zachodzie jest bardziej brutalny niż na wschodnim wybrzeżu i wnioskował o zawieszenie rozgrywek.

Wszystkie konferencje doprowadziły później do pewnych rozwiązań, ale po kolei.

Kryzys dotarł także do zachodniego wybrzeża, gdzie rywalizowały ze sobą tamtejsze ówczesne potęgi futbolowe: University of California at Berkeley (skrótowo nazywany Berkeley, położony nad Zatoką San Francisco) i Stanford (Uniwersytet Stanfordziki w Kalifornii, rozpoczął działalność w 1891 r.) i tutaj sprawy potoczyły się trochę inaczej, gdyż uczelnie te postanowiły porzucić futbol na rzecz rugby, gry szybszej, otwartej, z mniejszą ilością kontuzji. Była ona przyszłościowa, czysta i wolna oszustw i łamania zasad.

W latach 1906 – 1914 te dwa uniwersytety traktowały rugby jako główny sport. Pozwoliło im to nawiązać kontakty z Nową Zelandią, Kolumbią Brytyjską i Australią, co zaowocowało współpracą i rozegraniem meczy w Australii i Nowej Zelandii w 1910. Australia zrewanżowała się rewizytą w 1912 (wcześniej grali już w Kalifornii w 1909 r.), a Nowa Zelandia rozegrała mecze ze Stanford, Berkeley i University of Southern California w 1913.

W roku 1915 University of California a w 1919 Stanford wróciły do futbolu.

Można powiedzieć, że w wyniku tego powrotu uformowano w 1915r. Pacific Coast Intercollegiate Conference (uniwersytety: California, Oregon, Washington i Oregon Agriculture College), w której rywalizowano w biegach, koszykówce, baseball'u i footballu.

Podobnie z football’u zrezygnowały na pewien czas University of Cornell i Columbia, która porzuciła grę na 10 lat. Union i Northwestern nie grały przez rok od 1905.

Efektem futbolowego kryzysu było także to, że szkoły średnie porzuciły tę grę na pewien czas (w latach 1909-1918 bywało tak, że w tym samym okręgu, mieście grano w obie gry).

Doprowadzono nawet do jej uprawiania w szkołach średnich na podstawie odgórnych zakazów wydawanych przez władze lokalne. Wraz z powrotem uczelni do gry, tak samo postąpiły szkoły średnie około roku 1915.

 Kryzys, reformy i debaty, które miały miejsce, spowodowały uchronienie gry od samozagłady.

Futbolowe władze (NIFRC) i delegaci college'ów ICAA przez dwa odrębne spotkania w Nowym Jorku w grudniu i późniejszego połączenia sił 12 stycznia 1906 doprowadziły do serii reform i utworzono Intercollegiate Athletic Assocation of the United States - jedną z największych i najbardziej prężnych organizacji w USA, która dziś jest znana jako NCAA.

Reformy jakie wprowadzono w latach 1905-1906 i 1907-1912 były dalekosiężne i wprowadziły football w nową erę. Zmiany, które wprowadzono do 1912 roku, spowodowały, że gra nie różniła się w dużym stopniu od tej, którą dziś możemy oglądać. Rok 1913 i lata późniejsze to już era „nowożytnej” gry.

Nowe przepisy, które wprowadzono w latach 1905-1906 to:
- możliwość podania piłki do przodu
- wprowadzenie strefy neutralnej pomiędzy przeciwnikami przy wznowieniu
- zamiast pięciu - dziesięć jardów do zdobycia w trzech próbach
- zmniejszenie czasu gry z 70 do 60 minut (2x30 i 10 minut przerwy)

Inne zmiany to: wprowadzenie zakazu gry w football na szczeblu międzyuczelnianym studentom pierwszego roku, uczelnie nie mogły rywalizować ze szkołami średnimi, przewrotne ustanowienie niskiej ceny biletów (50 centów), aby nie powodować zwiększonego zainteresowania.

Powyższe reformy spełniły swoje zadanie. Zredukowały kontuzje i urazy, zmniejszyły brutalność gry, liczba zgonów malała. Gra stała się bardziej otwarta i widowiskowa. Pomimo znacznej poprawy bezpieczeństwa, wzrost urazów sportowych i pośrednio lub bezpośrednio wynikających z nich zgonów zawodników w 1911 roku znacznie wzrósł. To przyczyniło się do dalszych zmian, które trwały od 1907 do 1912 roku.

Główne zmiany w latach 1907 – 1912 to:

- zmniejszenie wartości bramki po strzale z  4 do 3 punktów
- zwiększenie wartości przyłożenia z 5 do 6 punktów
- zabroniono blokowania w locie, czołgania się zawodnika z piłką
- do linii wznowienia w ataku zawsze wymagano 7 zawodników
- połowy zostały podzielone na kwarty (2x30 = 2x15 + 2x15)
- liczba prób została zwiększona do 4, w których trzeba było zdobyć co najmniej 10 jardów, aby pozostać w posiadaniu piłki
- zawodnik zmieniony mógł w każdej chwili wrócić na boisko (do tej pory zawodnik zmieniony nie mógł z powrotem wejść na boisko w ramach zmiany za innego zawodnika)
- boisko zostało zmniejszone z 110 do 100 jardów z dwoma 10 jardowymi strefami końcowymi, gdzie podanie do przodu może zostać złapane.

Krytycy i tak byli przekonani, że każda gra, która dostanie się w ręce studentów, zostanie przez nich nasączona zepsuciem, oszustwami i brutalnością, co doprowadzi do kolejnych kryzysów.

Dwa lata po ostatnich zmianach przepisów George Ehler prezes komisji/komitetu do spraw śmiertelnych wypadków w football'u (chairman of the committee on football fatalities) napisał w swoim raporcie do NCAA, że według niego nie ma sensu sporządzanie corocznego raportu odnośnie ilości zgonów i kontuzji, ponieważ temat ten został według niego zakończony dzięki reformom.

„(...) Wrzawa dotycząca brutalności i degradacji jaką powoduje ten sport nie może być dalej utrzymywana, (...) pogoń za sensacyjnymi faktami, dotyczącymi uprawiania tej gry, wyczerpały i doprowadziły do zakończenia tego wątku(...)”.

NCAA za jego radą zabroniła/zakończyła badanie i zliczanie ofiar gry. Organizacja ta zdawała się nie dostrzegać problemów i przykładała niewielką wagę do nowych zagrożeń.

Edward K Hall, prezes komisji reguł gry (chairman of the rule committee), wierzył w to, że football osiągnął szczyt bezpieczeństwa. Słusznie zdiagnozował, że średnia zgonów, na boisku lub w skutek poważnych kontuzji wynosi około pięciu rocznie.

Od czasu gdy futbol uważany był za twardą grę, publiczność spodziewała się lub była świadoma tego, że kilku zawodników może umrzeć każdego roku.

Większość ludzi uważała, że korzyści, jakie daje gra, w znacznym stopniu przewyższają ryzyko z nią  związane, a studenci, którzy uprawiają futbol, są bezpieczniejsi na boisku od tych, którzy wolą szybką jazdę (joyride) samochodem czy żeglowanie przy silnym wietrze.

Wielką poprawę bezpieczeństwa przyniósłby obowiązek używania ochraniaczy i kasków. Przed I wojną światową używanie kasków nie było obowiązkowe (dopiero od 1939 r.). Większość graczy wolała ich nie używać, nie tylko dlatego że były ciężki i niewygodne, ale ponieważ nie słyszeli w nich sygnałów rozgrywającego. Aczkolwiek każdy, kto chciał, mógł używać ochraniaczy i kasku. Jednakże urazy głowy i utrata przytomności były nowym rodzącym się poważnym problemem kolejnych lat.

 Przyłączenie się USA do wojny jesienią 1917 roku spowodowało, że kolejny sezon został rozegrany z mniejszą ilością drużyn jak i zawodników, a harmonogram rozgrywek został znacznie okrojony. Jednak I wojna światowa przyczyniła się także do popularyzacji gry wśród żołnierzy, którzy najczęściej byli młodymi chłopcami służącymi ojczyźnie. Nadarzyła się wielka okazja promowania sportu wśród nich, a futbol stał się tego najlepszym sposobem. Jednego popołudnia w obozach rozgrywano nawet do czterdziestu siedmiu różnego rodzaju meczów lub mini meczów. Sport (futbol) był znakomitym rozwiązaniem podnoszącym morale i poprawiającym sprawność ogólną (według dowództwa), a każdy obóz wybierał swoją reprezentację, która przygotowywała się do sezonu w stylu bardzo przypominającym ten z college'ów, a także przejmując od nich rytuały takie jak doping czy występy orkiestry w przerwie meczu.

Zmiany, jakie zaszły w grze do roku 1917, były według mnie tymi, które spowodowały wprowadzenie futbolu w XX wiek, a zasada legalizująca podanie do przodu wprowadziła nowoczesny styl gry. Uważam, że zmiany zachodzące w tym okresie były jednymi z najważniejszych w rozwoju tej gry.

Historia NCAA

Problemy ówczesnego futbolu jako sportu akademickiego doprowadziły do powstania tej organizacji. Theodore Roosevelt, który zwołał przedstawicieli uczelni, aby dokonać reform w akademickim sporcie jak i Henry M. McCracken( kanclerz New York University) , także się do tego przyczynili. Henry zorganizował spotkanie trzynastu instytucji, które miały podjąć się zmian w grze. Na późniejszym zebraniu 28 grudnia 1905 r. w Nowym Jorku zaczęło formować się, złożone z 62 członków założycieli INTERCOLLEGIATE ATHLETIC ASSOCIATION OF THE UNITED STATES, które oficjalnie przyjęło tę nazwę. Nazwę NCAA przyjęto w 1910 r.

Przez szereg lat NCAA było grupą, która tworzyła i omawiała przepisy. W 1921 r. odbyły się pierwsze mistrzostwa firmowane nazwą tej organizacji „The National Track and Field Championships”. Spowodowało to powstanie nowych komitetów i rozgrywek o mistrzostwo NCAA w innych dyscyplinach. Seria kryzysów w trakcie i po II wojnie światowej doprowadziła tę organizację na rozdroże (finansowanie, członkostwo, rekrutacja itp.)

Kompleksowy projekt zmian i restrukturyzacji rozwiązał te problemy i NCAA zaczęło się szybko rozwijać, pozyskując coraz to nowych członków.

W 1951 r. Walter Byers został pierwszym dyrektorem wykonawczym/generalnym tej organizacji. Siedziba główna została ustanowiona w Kansas City w 1952 r. Członkowie zostali podzieleni w roku 1973 na trzy dywizje I, II, III, a pięć lat później stworzono dywizję I-A i I-AA w futbolu, zmieniono im nazwy na Football Bowl Subdivision i Football Championship Subdivision.

Od 1980 roku NCAA zarządza kobiecym sportem podzielonym na dywizję I i II.

Dziś organizacja ta posiada ponad 380 członków a jej siedziba mieści się w Indianapolis. Prezydentem od stycznia 2003 roku jest Myles Brand.

Część 1.: początki "starożytnego" futbolu
Część 2.: Football - piłka kopana - dociera do USA
Część 3.: Pierwsze zasady. Koniec dominacji nożnej
Część 4.: Innowacje i rewolucje Waltera Campa
Część 5.: Popularyzacja gry i jej pierwsze gwiazdy
Część 6.: Pierwsza krytyka i pierwsi krytycy

Sonda

Która drużyna zajmie ostatnie miejsce premiowane awansem do play-offs?