Z ostatniej chwili:
 

Futbol rozlewa się po całej Ameryce

Opublikowano dnia: 10 paź 2012 | Komentarze: 0

University of Michigan (publiczna wyższa uczelnia państwowa w stanie Michigan, założóna w Detroit w roku 1817, została przeniesiona do Ann Arbor w 1837 r.) był pionierem w szerzeniu footballu na środkowym zachodzie (Midwest - nazwa stosowana dla amerykańskich stanów znajdujących się centralnie w północno-zachodniej części kraju.). Od wczesnych lat siedemdziesiątych XIX wieku chłopcy uczęszczający do tej szkoły grali w grę przypominającą w stylu piłkę nożną. W 1873 r. utworzono tutaj Związek Futbolowy i spisano zasady gry (każda drużyna 30 osób). Rok 1876 przyniósł zmianę stylu rozgrywanych meczy, z piłki nożnej na rugby, a trzy lata później Wolverines (potoczna nazwa drużyny football’owej University of Michigan.) rozegrali swój pierwszy mecz z uczelnią Racine – Wisconsin, który był pierwszą potyczką międzyuczelnianą na środkowym zachodzie USA, odbył się w Chicago 30 maja 1879 r. Michigan wygrało 1:0.

W związku z tym że na środkowym zachodzie drużyna ta nie miała przeciwnika, z którym mogłaby rozgrywać mecze, postanowili wybrać się na wschodnie wybrzeże. W 1881 r. rozegrali w ciągu sześciu dni i zarazem przegrali, spotkania z Harvard'em (0:4), Yale (0:4) i Princeton (4:13). Pomimo porażek zostawili po sobie bardzo dobre wrażenie i przez kilka następnych lat kontynuowali takie rozgrywki, pozostając bez zwycięstwa z drużyną z wschodniego wybrzeża do meczu z Cornell ( uniwersytet założony w mieście Ithaca w 1865 r. Należy do Ligi Bluszczowej). Po serii porażek 66:0 w 1889, 52:12 w 1892, 44:0 w 1893 r.

23 listopada 1894 roku Michigan odnieśli swoje pierwsze zwycięstwo. Była to zarazem pierwsza wygrana drużyny z środkowego zachodu nad dużą wschodnią uczelnią.

Przez ten czas football zakorzenił się na środkowym zachodzie Ameryki. Rywalizacja bardzo dobrze się rozwijała pomiędzy uczelniami takimi jak: Minnesota, Illinois, Ohio State, Chicago, Indiana, North Western. Rozwój i popularyzacja gry nie była na tyle duża, aby sięgnąć uczelni z Gulf State's czy Deep South (określa się tak południowo-wschodnią część Stanów Zjednoczonych). Zmieniło się to dopiero w 1892 r. Tego roku rozegrano także pierwszy mecz międzyuczelniany w Pacific Coast (określa się tak stany położone u wybrzeży Pacyfiku.) Stanford, pod przewodnictwem Herbert'a Hoover'a, pokonało University of California. Rok później na południowym zachodzie rozegrano pierwszy mecz pomiędzy college'ami, w którym Texas pokonał Dallas 18:16.

Jednak czegoś niesamowitego dokonała drużyna pewnej małej uczelni, która swą siedzibę miała w górach Tennessee. Uczelnia ta to University of the South Sewanee

Szkoła ta zasiliła swoją drużynę kilkoma dobrymi zawodnikami, proponując im pełne sportowe stypendia. Zatrudniała także trenera, który miał nauczyć wschodniego stylu gry. Zespół ten w roku 1889 wygrał 12 meczy, nie przegrywając żadnego (stosunek punktów 322-10). Ten wyczyn jest ciągle pamiętany przez fachowców i kibiców.

W 1896 r. została utworzona „Midwest” conference – konferencja środkowego zachodu, zwana później „Big Nine” i „ Big Ten”. Wiodącymi siłami w tej konferencji, od początku jej istnienia, były drużyny szkół wyższych – University of Chicago, Michigan oraz Wisconsin, które zostało mistrzem tej dywizji w pierwszych dwóch latach jej istnienia (1896,1897).

Eksperci, a także uczelnie ze wschodniego wybrzeża, po serii różnych meczów musieli przyznać, że rywalizacja w tej konferencji jak i pomiędzy drużynami z wybrzeża i środkowego zachodu warta jest kontynuowania i propagowania. Opinię tę potwierdził mecz pomiędzy University of Chicago (prestiżowy uniwersytet amerykański założony w 1890 r. w Chicago), którego trenerem był Amos Alonzo Stagg i Penn State rozegrany w Philadelphii (Franklin Field) 29 października 1898 roku. Eksperci przekonani byli, że Quakers (potoczna nazwa drużyny University of Michigan) zmiażdżą rywali, zwłaszcza że mieli serię piętnastu wygranych z rzędu w potyczkach z najlepszymi drużynami w kraju. Jednak po 20 minutach to Chicago prowadziło 6:0, a do przerwy prowadzili jeszcze 6:5. Mecz zakończył się wygraną faworytów 23:11, ale wszyscy byli pod wrażeniem jakości i zaawansowanego stylu gry Moroons (potoczna nazwa drużyny University of Chicago), a Clarence Heshbeger został pierwszym zawodnikiem spoza wschodniego wybrzeża, wybranym do „All-America first team” w 1898 r.

Sukcesem uczelni ze środkowego zachodu było to, że zostały zauważone, docenione i wreszcie umieszczone na „futbolowej mapie”. Wspomniany przeze mnie Alonso Stagg był jednym z pierwszych, którzy zapoczątkowali erę zawodowych trenerów w grze. Można powiedzieć, że był jak Thomas Edison rodzącej się myśli trenerskiej. Napisał pierwszą futbolową książkę z taktycznymi diagramami, zagraniami i formacjami. Ma on także inne osiągnięcia na polu różnych dyscyplin sportowych. Jego talent i postawa wpływały na młodzież, którą trenował przez wiele lat.

Fielding H. (Hurry up) Yost to drugi trener, o którym warto wspomnieć, pisząc o początkach zawodowej myśli trenerskiej początku XX wieku. W pierwszych latach swojej trenerskiej kariery (1897-1900) prowadził kilka uczelnianych drużyn (Ohio, Nebraska, Kansas, California). Wszystkie cztery drużyny doprowadził do bardzo dobrego poziomu. W roku 1901 zaczął pracę z drużyną Uniwersytetu Michigan. Zaskoczył wszystkich, pojawiając się na treningu w garniturze. W swojej wizji gry zrezygnował z tradycyjnych ciężkich i silnych liniowych, a postawił na szybkość, zwinność i czujność, zastępując ich zawodnikami posiadającymi te cechy. Dzięki temu jego pierwszy sezon zakończył się bez straty punktu we wszystkich jedenastu meczach. W 1902 r. powtórnie jego drużyna była niezwyciężona, podobnie jak w roku 1903 i 1904. Dopiero drużyna prowadzona przez Alonso Stagg'a pokonała Wolverines w ostatnim meczu sezonu 1905. Znakiem rozpoznawczym drużyn prowadzonych przez Yost'a była szybka gra, zorganizowanie i presja na przeciwniku, a także bardzo dobrzy zawodnicy. W Michigan miał kilku takich zawodników jak chociażby szybki Adolph Shulz, obrońca Henry Schulte i Willie Heston.

Kilka wydarzeń z początków XX wieku jest wartych wspomnienia, choćby to, że Harvard w 1903 r. zaczął rozgrywać mecze na pierwszym stadionie futbolowym w USA, otwartym 14 listopada 1903 r. Tym samym śladem podążyły, budując własne stadiony, uczelnie Yale i Princeton, których obiekty zostały ukończone w 1914 roku.
 
Pomimo tego, że „flying wedge” był zabroniony, futbol stawał się coraz brutalniejszą grą, przeradzającą się w mecze bokserskie czy bijatyki nieprzypominające gry zespołowej. Doprowadziło to do kryzysu tej dyscypliny w latach 1905-1906, który doprowadził do wielkich zmian w grze. Za punkt zwrotny możemy uznać rok 1906, kiedy zapoczątkowano reformy trwające aż do roku 1912.

Część 1.: początki "starożytnego" futbolu
Część 2.: Football - piłka kopana - dociera do USA
Część 3.: Pierwsze zasady. Koniec dominacji nożnej
Część 4.: Innowacje i rewolucje Waltera Campa
Część 5.: Popularyzacja gry i jej pierwsze gwiazdy

 

Sonda

Która drużyna zajmie ostatnie miejsce premiowane awansem do play-offs?